Wanneer verlegenheid meer is dan gewoon verlegen zijn

Toen ik klein was, was ik een heel verlegen kind.

In de klas was ik niet alleen verlegen, maar ik durfde ook gewoon niet veel. Als iemand iets aan mij vroeg, werd ik soms knalrood. Rood van buiten, maar vanbinnen voelde ik mij vooral klein en ongemakkelijk.

Ook als er veel kinderen dicht bij mij zaten, voelde ik mij niet goed. Het was precies alsof ik geen ruimte had. Alsof iedereen te dicht bij mij zat en ik niet goed wist hoe ik daarmee moest omgaan.

Dit gevoel heb ik eigenlijk nog tot na mijn puberjaren meegedragen.

Misschien herken je jezelf hier wel in.

Je weet soms wel wat je wilt zeggen, maar op het moment zelf komt het er niet uit. Of je voelt dat je rood wordt en daardoor word je nog onzekerder.

En na een tijdje begin je bepaalde dingen gewoon te vermijden.

Niet graag praten in een groep. Liever niets zeggen wanneer er veel mensen bij zijn. Sociale contacten soms uit de weg gaan. Of je mening niet durven zeggen omdat je bang bent voor de reactie van de andere persoon.

Dat kan heel lang blijven doorgaan zonder dat je eigenlijk weet waarom.

Waar komt dat gevoel vandaan?

Toen ik met bloesemremedies begon te werken, ben ik niet alleen naar mijn verlegenheid zelf gaan kijken.

Ik begon mij af te vragen: waar komt dit eigenlijk vandaan?

Waarom voelde ik mij zo klein?

Waarom werd ik zo rood?

Waarom vond ik het zo moeilijk om mijn mening te zeggen?

En vooral: waarom was ik zo bang wanneer iemand zijn stem verhief?

Toen ik daar dieper naar begon te kijken, kwam ik terug bij mijn kindertijd.

Mijn vader en moeder konden niet altijd goed met elkaar overeenkomen. Er waren regelmatig ruzies en spanningen, ook waar wij als kinderen bij waren.

Mijn vader had zelf weinig zelfvertrouwen en kon heel snel zijn stem verheffen en roepen.

Als kind was ik daar bang van.

En ik denk dat ik daar onbewust iets van heb meegenomen. Wanneer iemand later zijn stem verhief, voelde ik mij opnieuw klein. Ik durfde dan moeilijk mijn mening te zeggen, omdat er ergens die angst zat dat de andere persoon ook boos zou worden of zijn stem tegen mij zou verheffen.

Als kind begrijp je natuurlijk niet waarom je zo reageert.

Je voelt het gewoon.

En later neem je dat mee in je leven.

Eerst naar mijn vader- en moederbeeld kijken

Voor mij was het daarom belangrijk om niet alleen te proberen om minder verlegen te worden.

Ik ben eerst gaan kijken naar mijn vader- en moederbeeld.

Hoe voelde ik mij bij mijn vader? Welke angst zat daar nog? Wat had ik als kind meegemaakt en wat droeg ik daar vandaag nog van mee?

Door daar innerlijk mee te werken, begon er langzaam iets te veranderen.

Ik keek naar het beeld dat ik zelf van hen had meegenomen en naar de emoties die daar nog aan verbonden waren.

Ook als je vader of moeder overleden is, kan dit nog altijd een rol spelen. Het gaat niet alleen over hoe iemand vandaag tegenover jou staat. Het gaat ook over wat jij innerlijk nog meedraagt.

De bloesemremedies die voor mij belangrijk waren

Tijdens dit proces heb ik verschillende bloesemremedies gebruikt.

Zonnebloem was voor mij een belangrijke remedie om opnieuw naar het contact met mijn vader te kijken en dit innerlijk te verbeteren.

Daarna kwamen er andere thema's naar boven.

Papegaaienblad voor het minder verlegen zijn en gemakkelijker contact maken.

Trompetklimmer om meer te durven praten en mijn stem te laten horen.

Kruidje-roer-me-niet paste voor mij bij het thema van meer ruimte voor mezelf mogen innemen.

Dogroos gebruikte ik bij het thema van verlegenheid.

En voor de roodheid gebruikte ik Magnesium nr. 7, een Sonneminaal dat voor mij hielp om de spanning die daarbij kwam kijken wat meer los te laten.

Natuurlijk waren dit maar de belangrijkste remedies. Er kwamen doorheen het proces nog andere remedies bij, afhankelijk van wat er op dat moment naar boven kwam.

Voor mij begon het vooral met het contact met mijn vader. Daarna konden andere dingen volgen.

Misschien herken je jezelf hierin

Misschien ben je vandaag volwassen, maar merk je dat je in sommige situaties nog altijd hetzelfde gevoel hebt als vroeger.

Je wilt iets zeggen, maar je houdt je toch stil.

Je wilt voor jezelf opkomen, maar zodra iemand zijn stem verheft, voel je dat je terugtrekt.

Je wordt rood wanneer alle aandacht even op jou gericht is.

Je vindt het moeilijk wanneer mensen te dicht bij je komen.

Of je vermijdt bepaalde sociale situaties omdat je op voorhand al spanning voelt.

Dan kan het interessant zijn om niet alleen te kijken naar wat je vandaag voelt.

Maar ook eens terug te kijken.

Waar heb ik dit gevoel misschien voor het eerst leren kennen?

Wanneer ben ik bang geworden om mijn mening te zeggen?

Waarom voelt het voor mij soms zo moeilijk om ruimte voor mezelf in te nemen?

Misschien ligt er onder de verlegenheid nog iets anders.

Een oude angst. Een ervaring uit je kindertijd. Een patroon dat je al heel lang met je meedraagt.

Dat betekent niet dat er iets mis is met jou.

Soms heb je als kind gewoon manieren gevonden om jezelf te beschermen. En later in je leven zijn die manieren niet altijd meer nodig, maar ze kunnen wel blijven terugkomen.

Door er rustig naar te kijken en te voelen wat eronder zit, kan er beetje bij beetje iets veranderen.

Meer durven praten.

Meer jezelf laten zien.

Meer je eigen ruimte voelen.

En misschien vooral:

niet meer zo klein hoeven te worden als vroeger.

Herken jij jezelf hierin?

Misschien herken je jezelf in mijn verhaal en wil je ontdekken welke remedies jou kunnen ondersteunen in jouw eigen proces.

Je mag altijd contact met mij opnemen voor een persoonlijk consult. Samen kijken we rustig naar wat er onder jouw verlegenheid of onzekerheid leeft en welke remedies daarbij kunnen passen.

Zonder oordeel, gewoon stap voor stap.