Diep in de warme, veilige buik van hun mama lagen twee tweelingbroertjes dicht bij elkaar. Ze groeiden samen, leefden samen en kenden geen andere wereld dan die waarin ze zich bevonden.
Op een dag vroeg de ene aan de andere:
‘Zeg, heb jij dat ook gehoord? Naar het schijnt is er iemand die veel groter is dan wij.’
Zijn broertje keek hem verbaasd aan.
‘Groter dan wij? Dat kan toch niet! Wij zijn hier toch met z’n tweeën? Wie zou er groter moeten zijn dan wij?’
‘Ik weet het niet,’ antwoordde de eerste. ‘Maar ik heb ook gehoord dat we al onze voedingsstoffen van haar krijgen. Alles wat we nodig hebben om te groeien, komt van haar.’
Zijn broertje schudde ongelovig zijn hoofd.
‘Dat kan toch niet? Als er iemand was die ons al die dingen gaf, dan zou ik dat toch moeten merken? Ik zie hier niemand. En trouwens, hoe zou die iemand ons kunnen bereiken?’
Even bleef het stil.
Toen zei de eerste zachtjes:
‘Misschien is ze er wel, ook al kunnen we haar niet zien.’
‘Onzin,’ antwoordde zijn broertje. ‘Wat we niet kunnen zien, bestaat toch niet zomaar?’
Ze zwegen een tijdje. Alleen het zachte ritme van hun kleine wereld was hoorbaar.
Tot de eerste plotseling fluisterde:
‘Ssst… luister eens.’
‘Wat is er?’
‘Als je heel stil bent, kun je haar misschien horen.’
Ze hielden allebei hun adem in en luisterden.
Heel ver weg, of misschien juist heel dichtbij, hoorden ze een zachte, regelmatige klop.
Boem… boem… boem…
‘Wat is dat?’ vroeg de ene.
‘Ik weet het niet,’ fluisterde de andere.
‘Misschien is dat haar hart,’ zei zijn broertje. ‘Misschien is dat degene over wie ze het hebben.’
Vanaf die dag luisterden ze vaker. Soms voelden ze een zachte beweging. Soms hoorden ze datzelfde vertrouwde ritme. En soms leek het alsof er een stem tot hen doordrong, zonder dat ze de woorden konden verstaan.
De ene tweelingbroer begon te geloven dat er buiten hun kleine wereld nog iets bestond. Iets wat hij nog niet kon zien, aanraken of begrijpen.
Maar de andere bleef twijfelen.
‘En stel dat we straks hier weg moeten?’ vroeg hij op een dag. ‘Wat als we onze veilige wereld moeten verlaten? Wat als alles wat we kennen verdwijnt?’
Zijn broertje dacht even na.
‘Misschien is dat niet het einde. Misschien is het juist het begin van iets wat we ons nu nog niet kunnen voorstellen.’
‘Maar hoe kunnen we dat weten?’
‘Dat weten we niet,’ antwoordde hij. ‘Misschien moeten we erop vertrouwen dat er meer is dan wat we nu kunnen begrijpen.’
En zo groeiden ze verder, dicht bij elkaar, in de warmte van hun vertrouwde wereld.
Tot op een dag alles veranderde.
De wereld die ze altijd hadden gekend, begon te bewegen. Er kwam druk, er was onrust en hun veilige omgeving leek hen langzaam los te laten.
De ene broer werd bang.
‘Wat gebeurt er? Waarom gebeurt dit? Waar gaan we naartoe?’
Zijn broertje zocht naar woorden, maar ook hij wist het niet.
‘Ik weet het niet,’ zei hij. ‘Maar misschien is dit waar we al die tijd naartoe zijn gegroeid.’
En toen werden ze geboren.
Voor het eerst voelden ze lucht op hun huid. Voor het eerst zagen ze licht. En voor het eerst lagen ze niet langer verborgen in de wereld die ze altijd hadden gekend.
Daar was hun mama.
Haar stem, die ze al die tijd vaag hadden gehoord, klonk nu helder. Haar armen, die ze nooit hadden kunnen zien, hielden hen dicht tegen zich aan.
De ene broer keek naar de andere.
‘Dus… er was al die tijd iemand die groter was dan onze wereld?’
Zijn broertje glimlachte, voor zover een pasgeboren baby dat kan.
‘Ja. En weet je wat het gekke is? We waren nooit echt alleen.’
Ze keken om zich heen naar het nieuwe leven dat zich voor hen opende.
Een wereld die ze zich in hun kleine, vertrouwde omgeving nooit hadden kunnen voorstellen.
En ergens, heel diep vanbinnen, leek het alsof ze begrepen dat wat ooit onmogelijk had geleken, nu hun werkelijkheid was geworden.
Misschien, heel misschien, was dit niet het einde van hun bestaan.
Misschien was het pas het begin.
En wat als er meer is dan we kunnen zien?
Hoe vaak denken wij niet zoals die twee tweelingbroertjes?
We leven in een wereld die we kennen. We vertrouwen op wat we kunnen zien, horen, voelen en begrijpen. En alles wat daarbuiten valt, roept soms twijfel op.
Toch is ons eigen perspectief niet noodzakelijk het volledige verhaal.
Een kind in de buik van zijn mama kan zich onmogelijk voorstellen hoe de wereld daarbuiten eruitziet. Het kent geen zonsondergangen, geen sterrenhemel, geen warme omhelzing of het geluid van vogels in de ochtend. Niet omdat die dingen niet bestaan, maar omdat het ze nog niet kent.
Misschien geldt dat ook voor ons.
Misschien zijn er dingen die we vandaag nog niet kunnen begrijpen. Misschien kijken we soms naar het einde van iets, terwijl er achter dat einde een nieuw begin verscholen ligt.
Dat betekent niet dat we alles zomaar moeten geloven. Wel dat we ruimte mogen laten voor verwondering. Dat we niet altijd onmiddellijk een antwoord hoeven te hebben. En dat we soms mogen erkennen dat onze kennis, hoe waardevol ook, haar grenzen heeft.
Want misschien is het leven wel groter dan het stukje werkelijkheid dat we vandaag kunnen overzien.
En misschien begint echte wijsheid niet bij het hebben van alle antwoorden, maar bij de bereidheid om open te blijven voor wat we nog niet kennen.
Soms hoef je niet alles te begrijpen om te mogen vertrouwen.
Soms mag je gewoon even stil worden…
En luisteren.
Reactie plaatsen
Reacties