We horen het vaak:
“Je moet goed geaard zijn.”
“Met beide voeten op de grond staan.”
“Goed in je schoenen zitten.”
Maar wat betekent aarding eigenlijk?
Voor mij gaat aarding over iets heel eenvoudigs: jezelf kunnen voelen. Hier kunnen zijn. In je lichaam. Op deze aarde.
Een beeld dat mij hierbij helpt, is een boom.
De boom en zijn wortels
Kijk eens naar een boom.
Een boom groeit niet alleen naar boven. Terwijl zijn takken naar het licht groeien, groeien zijn wortels tegelijk naar beneden.
De wortels zie je meestal niet. Toch zijn ze misschien wel het belangrijkste gedeelte van de boom.
Want hoe kan een boom stevig groeien wanneer zijn wortels nauwelijks verbinding hebben met de grond?
Ook wij zijn eigenlijk een beetje zoals die boom.
We hebben een kant die naar boven wil groeien: onze gedachten, dromen, bewustzijn, inspiratie, intuïtie en misschien ook onze spirituele kant.
Maar we hebben ook een kant die naar beneden wil groeien: ons lichaam, onze voeten, onze veiligheid, ons dagelijks leven en onze verbinding met de aarde.
We hebben allebei nodig.
Wortels én takken.
Aarde én licht.
Lichaam én bewustzijn.
Aarding en spanning
Het woord aarding wordt ook gebruikt in de elektriciteit.
Wanneer een elektrisch toestel goed geaard is, kan een teveel aan spanning via de aarding worden afgevoerd. Zonder die verbinding kan spanning zich blijven opbouwen.
Ik vind dat een mooie metafoor voor ons als mens.
Ook wij kunnen soms het gevoel hebben dat er te veel spanning in ons zit.
Stress.
Boosheid.
Verdriet.
Angst.
Zorgen.
Gedachten die maar blijven doorgaan.
Wanneer we moeilijk kunnen zakken uit ons hoofd naar ons lichaam, kan het voelen alsof we voortdurend “aan” staan.
Je lichaam is hier, maar je gedachten zijn alweer bij morgen.
Of misschien zijn ze nog steeds bij gisteren.
Je denkt na over wat er nog moet gebeuren. Je maakt je zorgen over wat misschien komt. Of je blijft teruggaan naar wat al gebeurd is: een gesprek, een gebeurtenis, iets wat iemand gezegd of gedaan heeft.
Je lichaam is in het huidige moment, maar je gedachten leven ergens anders.
En voor je het weet, zit je vooral in je hoofd.
Misschien is aarden dan niet zozeer iets wat je moet leren, maar iets waar je opnieuw naar mag terugkeren:
naar je lichaam, naar dit moment, naar jezelf.
Te veel naar boven
Soms kunnen we zo bezig zijn met onze gedachten, onze plannen of onze spirituele ontwikkeling dat we vergeten dat we ook gewoon hier op aarde leven.
Je kunt als het ware heel mooie takken hebben, maar ondertussen weinig aandacht besteden aan je wortels.
Dan kan je veel weten, veel voelen en veel begrijpen, maar toch moeite hebben om werkelijk rust te vinden.
Aan de andere kant kun je ook zo sterk bezig zijn met het aardse — werken, geld, prestaties, verplichtingen, alles wat moet — dat er weinig ruimte overblijft voor je innerlijke wereld.
Daarom gaat het voor mij niet over meer naar beneden of meer naar boven.
Het gaat over evenwicht.
Zoals bij een boom.
De boom en mama en papa
Je kunt de boom ook nog op een andere manier bekijken.
Stel je voor dat de boom symbool staat voor jou.
De onderkant, de wortels, staat voor de aarde, het lichaam en misschien ook voor mama.
De bovenkant, de stam, takken en het licht, kan je symbolisch verbinden met papa, de wereld buiten jezelf, richting en het hogere.
Dan kun je je afvragen:
Kunnen die twee kanten met elkaar samenwerken?
Kunnen de wortels de boom dragen terwijl de bovenkant naar het licht groeit?
Zijn ze met elkaar verbonden?
Of voelt het alsof de onderkant en de bovenkant ieder hun eigen richting uitgaan?
Je zou het zelfs kunnen vergelijken met ouders.
Wanneer mama en papa elkaar kunnen vinden, samenwerken en elkaar ruimte geven, kan een kind misschien makkelijker ervaren dat zijn wereld één geheel vormt.
Maar wanneer ouders uit elkaar gaan, veel ruzie maken of nauwelijks met elkaar kunnen samenwerken, kan het voor een kind soms voelen alsof zijn wereld in twee stukken verdeeld is.
Alsof de bovenkant en de onderkant van de boom niet meer helemaal met elkaar verbonden zijn.
Dat betekent niet dat een kind van gescheiden ouders automatisch slecht geaard is.
Helemaal niet.
Maar het kan wel een uitnodiging zijn om eens te kijken:
Hoe heb ik die scheiding ervaren?
Voelde mijn wereld vroeger als één geheel of als twee verschillende werelden?
Kon ik van beide ouders houden zonder het gevoel te hebben dat ik moest kiezen?
Kon ik mij veilig voelen tussen beide kanten?
Want uiteindelijk willen we allemaal ergens hetzelfde:
een boom zijn waarvan de wortels en de takken met elkaar verbonden blijven.
Niet perfect.
Maar in verbinding.
Waar zijn jouw wortels?
En dan komen we bij een diepere laag.
Wanneer we over wortels spreken, kunnen we ons ook afvragen:
Waar ben ik eigenlijk geworteld?
Onze eerste verbindingen in het leven kunnen hierin een rol spelen.
Hoe was het contact met je moeder?
Voelde je haar als dichtbij?
Was ze beschermend?
Was ze misschien té beschermend?
Was ze afwezig?
Was er veel spanning?
Of heb je haar nauwelijks gekend?
En hoe was het met je vader?
Was hij aanwezig?
Maakte hij tijd voor jou?
Voelde je je veilig bij hem?
Was hij beschermend, streng, afwezig of moeilijk bereikbaar?
Dit gaat niet over schuld.
Het gaat er niet om wie er gelijk had of wie iets fout heeft gedaan.
Maar onze eerste relaties kunnen wel mee bepalen hoe veilig we ons voelen, hoe we ons verbinden met anderen en hoe gemakkelijk we onszelf kunnen voelen.
Misschien dragen sommige mensen daarom onbewust nog oude spanning mee.
Niet omdat ze ervoor kiezen.
Maar omdat sommige dingen diep in ons kunnen doorwerken.
Moeder aarde en vader boven
Je zou de boom ook symbolisch kunnen bekijken.
De wortels onder de grond kun je zien als Moeder Aarde: het lichaam, de veiligheid, het ontvangen, het gedragen worden.
De bovenkant van de boom kun je zien als Vader, de hemel of het spirituele: richting, inspiratie, bewustzijn, vertrouwen en het verlangen om te groeien.
Je hoeft niet te kiezen tussen die twee.
Want wat heb je aan prachtige takken wanneer je geen wortels hebt?
En wat heb je aan sterke wortels wanneer je nooit naar het licht durft te groeien?
De boom heeft beide nodig.
Misschien geldt dat ook voor ons.
“Blijf in je huis”
Ik denk soms nog aan de coronaperiode.
Een uitspraak die toen vaak werd gebruikt was:
“Blijf in je huis.”
Als je daar eens op een heel andere, bijna filosofische manier naar kijkt, vind ik daar iets moois in.
Want waar is jouw echte huis?
Je lichaam.
Misschien betekent goed geaard zijn soms gewoon:
blijf in je huis.
Kom terug naar je lichaam.
Naar je ademhaling.
Naar je voeten op de grond.
Naar wat er nu werkelijk is.
Niet voortdurend vooruit naar wat misschien gaat gebeuren.
Niet voortdurend terug naar wat al gebeurd is.
Maar hier.
Nu.
Eerst wortelen, daarna groeien
Binnen de Bloesem Praktijk vind ik die aardeverbinding daarom belangrijk.
Voor mij hoeft persoonlijke groei niet altijd te beginnen met nóg meer begrijpen.
Soms begint het juist met landen.
Eerst voelen waar je staat.
Eerst opnieuw contact maken met jezelf.
Eerst je wortels verzorgen.
En van daaruit kan de rest groeien.
Zoals bij een boom.
Wanneer de wortels voldoende ruimte krijgen, kan de boom verder groeien.
Naar boven.
Naar het licht.
Wil je eens kijken naar jouw eigen boom?
Je kunt dit thuis rustig proberen.
Sluit even je ogen en stel je voor dat jij een boom bent.
Je hoeft niets te bedenken. Laat gewoon het eerste beeld komen.
Welke boom zie je?
Is hij groot of klein?
Dun of stevig?
Heb je diepe wortels of nauwelijks wortels?
Is je stam sterk?
Zijn er veel takken?
Zijn er bladeren? Vruchten?
Kijk daarna eens rond.
Krijgt jouw boom genoeg licht?
Krijgt hij voldoende water?
Hoe is de grond waarin hij staat?
Is er ruimte rondom hem?
Staat hij alleen of tussen andere bomen?
En misschien wel de belangrijkste vraag:
Hoe voelt jouw boom zich?
Je hoeft niets te veranderen.
Je hoeft het beeld ook niet te analyseren.
Kijk gewoon.
Soms kan een eenvoudig beeld je iets laten voelen waar je met je hoofd moeilijk bij kunt.
Misschien zie je een sterke boom met diepe wortels.
Misschien zie je een boom die verlangt naar meer ruimte.
Of misschien merk je dat jouw boom vooral behoefte heeft aan rust, water, licht of bescherming.
Zie het niet als een test.
Zie het als een moment om even naar jezelf te luisteren.
Want misschien gaat aarding uiteindelijk niet over met twee voeten stevig op de grond staan.
Misschien gaat het veel dieper.
Over jezelf weer kunnen bewonen.
Weten waar je staat.
Voelen dat je hier mag zijn.
Je wortels durven voelen.
En van daaruit...
verder groeien...
Reactie plaatsen
Reacties