Er waren eens twee vissen die rustig samen door het water zwommen.
Op een dag zei de ene vis tegen de andere:
"Weet je, ik heb iets bijzonders gehoord. Naar het schijnt bestaat er een enorme zee. Een zee die zo groot is dat we ons er geen voorstelling van kunnen maken. En het wonderlijke is dat wij daar middenin leven."
De andere vis keek verbaasd.
"Een zee? Wat bedoel je? Als zoiets werkelijk bestond, dan hadden we die toch allang gezien?"
"Dat dacht ik eerst ook," antwoordde de eerste vis. "Maar ze zeggen dat die zee overal is. Dat we er voortdurend in leven, zonder dat we het zelf beseffen."
De tweede vis keek om zich heen.
"Overal? Ik zie helemaal niets bijzonders. Alleen maar water."
Even bleven ze stil.
"Misschien moeten we het eens aan iemand vragen die er meer van weet," stelde de eerste vis voor. "Aan onze wijze, oude vis. Die heeft al zoveel gezien en meegemaakt."
En zo gingen de twee vissen op zoek naar de oude vis.
Toen ze hem gevonden hadden, vroegen ze:
"Wij hebben gehoord dat er een enorme zee bestaat en dat we daarin leven. Maar we begrijpen het niet. Waar is die zee dan? We zien haar nergens."
De oude vis glimlachte vriendelijk.
Hij keek de twee vissen aan en stelde hun één eenvoudige vraag:
"Vertel me eens, lieve vrienden… Kunnen jullie mij één plek aanwijzen waar de zee níét is?"
De twee vissen keken elkaar aan.
Ze zwommen een stukje verder. Ze keken boven zich, onder zich en om zich heen. Maar waar ze ook keken, overal was water.
Langzaam begonnen ze te begrijpen.
De zee was niet iets wat ze ergens moesten zoeken. Ze waren er nooit buiten geweest.
Ze hadden de zee nooit gezien, omdat ze er altijd al middenin leefden.
En terwijl de twee vissen verder zwommen, leek het alsof de wereld om hen heen dezelfde was gebleven, maar er vanbinnen toch iets veranderd was.
Wat dit verhaal ons wil vertellen
Soms zijn we op zoek naar iets wat we denken te missen. We zoeken antwoorden, rust, liefde of een diepere betekenis. We kijken om ons heen, proberen alles te begrijpen en hopen ergens datgene te vinden wat ons leven compleet maakt.
Maar wat als sommige dingen niet zozeer gevonden moeten worden, maar eerder herkend?
Net zoals de vissen de zee niet konden zien omdat ze er voortdurend in leefden, kunnen ook wij soms voorbijgaan aan datgene wat ons altijd al omringt.
Je kunt dit verhaal op verschillende manieren bekijken. Voor mij raakt het aan het idee dat er een diepere aanwezigheid kan zijn die alles met elkaar verbindt. Sommigen noemen dat God, anderen noemen het het universum, de bron, de liefde of het leven zelf.
Misschien hoeven we daar niet meteen een naam aan te geven.
Misschien begint het eenvoudigweg bij even stilstaan. Bij minder zoeken en wat meer voelen. Bij opnieuw verwonderd raken over iets wat we zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden.
Want net zoals een vis zich niet altijd bewust is van de zee waarin hij zwemt, zijn ook wij ons niet altijd bewust van wat ons draagt, omringt en met het leven verbindt.
Misschien is het niet altijd de bedoeling om de zee te vinden. Misschien mogen we ons er gewoon opnieuw bewust van worden dat we er al die tijd in zwemmen.
Reactie plaatsen
Reacties