De zee, de bergen en wat ze ons vertellen over onszelf
Vroeger was ik helemaal weg van de zee. Het had iets magisch voor mij. Die eindeloze horizon, de oneindigheid van het water, de ruimte die je voelt wanneer je naar de verte kijkt… Het gaf me een ontzettend fijn gevoel.
Ik kon uren genieten van het strand. Miljoenen, miljarden korreltjes zand onder mijn voeten, de warmte van de zon op mijn huid en de rust om gewoon een boekje te lezen. Niets moest, alles mocht. Ik voelde me heerlijk aan zee.
Als ik daar nu op terugkijk, begrijp ik steeds beter waarom de zee mij toen zo sterk aantrok.
Water staat symbolisch voor onze gevoelens, onze gevoelswereld en onze vrouwelijke energie. Het wordt ook vaak verbonden met de moederlijn. Misschien was mijn grote liefde voor de zee wel een weerspiegeling van iets waar ik op dat moment in mezelf meer verbinding mee mocht maken.
Door de jaren heen ben ik steeds meer naar mijn gevoel gaan luisteren. Ik heb veel aandacht besteed aan mijn gevoelswereld en aan mijn vrouwelijke en moederlijke lijn. En ergens is mijn relatie met de zee daardoor veranderd.
Ik geniet nog altijd van de zee. De ruimte, het geluid van de golven en de warmte van de zon blijven heerlijk. Alleen heb ik niet meer dat overweldigende gevoel van vroeger. Het is meer neutraal geworden. Ik hoef er niet meer zo sterk naartoe getrokken te worden.
Later merkte ik dat ook de bergen mij enorm aantrokken.
Hoge bergen, frisse lucht, indrukwekkende panorama's en het gevoel dat je op een plek staat waar je letterlijk verder kunt kijken. Hoe hoger, hoe beter! Die andere energie, de stilte en het uitzicht over de uitgestrekte natuur geven me een bijzonder gevoel.
Als we kijken naar de symboliek, worden bergen vaak verbonden met onze mannelijke energie, onze vaderlijn, kracht, structuur en ons denken. Ook daar heb ik door de jaren heen veel innerlijk werk in verricht.
En opnieuw merk ik dat mijn beleving veranderd is. Ik vind de bergen nog altijd prachtig, maar ook daar voel ik niet meer die sterke aantrekkingskracht die ik vroeger bij de zee had.
Misschien ligt daar wel een mooie les: wat ons vroeger sterk aantrok, vertelt soms iets over wat we op dat moment in onszelf nodig hadden.
Dat betekent niet dat we bepaalde dingen niet meer mooi mogen vinden. Het betekent eerder dat onze relatie ermee kan veranderen wanneer we zelf groeien.
De symboliek van zeezout en Himalayazout
Zelfs in iets eenvoudigs als zout kunnen we een mooie symboliek terugvinden.
Zeezout wordt vanuit een symbolisch perspectief vaak verbonden met de aarde, onze basis, het lichaam en onze verbinding met het hier en nu.
Himalayazout wordt dan weer vaak geassocieerd met de bergen, bewustzijn, innerlijke verdieping en onze verbinding met het hogere zelf.
Ik gebruik ze zelf graag in combinatie. Voor mij staat dat symbool voor de verbinding tussen beide energieën: stevig met beide voeten op de grond staan, maar tegelijkertijd ruimte houden voor bewustzijn, groei en verdieping.
De balans tussen zee en bergen
Wat ik vandaag steeds meer besef, is dat we niet voortdurend op zoek hoeven te gaan naar iets buiten onszelf om ons compleet te voelen.
De zee en de bergen hebben allebei hun eigen schoonheid en symboliek. De ene herinnert ons aan onze gevoelswereld, de andere aan onze kracht en ons bewustzijn.
En misschien is het mooiste wel wanneer die twee samenkomen.
Niet alleen leven vanuit je gevoel, maar ook niet voortdurend vanuit je hoofd. Niet alleen dromen en voelen, maar ook stevig gegrond blijven.
Vandaag geniet ik van de combinatie van zee en bergen. Ik hoef niet meer te kiezen tussen de twee. Ze mogen er allebei zijn.
Want soms verandert niet de wereld om ons heen, maar de manier waarop we die wereld beleven. En precies daarin kunnen we ontdekken hoeveel we zelf veranderd zijn.
Reactie plaatsen
Reacties